Er is de laatste tijd een hoop gebeurd. Na m’n first solo was de eerst volgende mijlpaal, de 20hrs-check. Dit is een examenvluchtje waarbij je beoordeeld wordt door een andere instructeur. Het is bedoeld om te kijken of de student veilig met het vliegtuig om kan gaan. Na de 20hrs-check staan namelijk veel solo-vluchten gepland! Als examinator had ik Nuno Ferreira, de chief flight instructor. Het weer is slecht, maar toch mag ik beginnen met de walk-around. Zodra ik klaar ben ga ik in de kist zitten, want het begint te regenen! Achter mij hoor ik het gerommel van een onweersbui, en Ferreira staat op het balkon te zwaaien dat ik weer kan uitstappen. ‘Helaas’ denk je dan, je pakt je spullen en sluit de kist weer af. Zodra ik terug loop naar het gebouw, komt Ferreira me tegemoet… We gaan het toch proberen! 

Door de regen taxi ik naar het holdingpoint. Zodra we ready for departure zijn, stopt de regen, en gaat de throttle naar voren. De vlucht verloopt lekker. Eenmaal terug bij het veld, trekt de instructeur het gas dicht: Forced landing.. Gelukkig kunnen we de baan nog halen, dus zou ons leven gered zijn geweest. Na de touch and go die daarop volgt, trekt de instructeur tijdens de klim weer het gas dicht: SEFATO (Simulated Engine Failure After Take-Off) Neus snel naar beneden en een grasveldje vinden, dit keer hadden we het niet overleefd! Na de landing reikt de instructeur mij zijn hand en feliciteert me, geslaagd!

Na deze check begint het navigeren. Een leuk onderdeel van de opleiding! De school heeft allemaal routes uitgestippeld en die moet je als student gaan vliegen, deels met instructeur, maar voor een heel groot deel lekker alleen!

Op een regenachtige dag heb ik m’n moeder aan de lijn. Helaas was ik voor de tweede keer die week  gecancelled en de weersverwachting zag er zeer slecht uit. Vrolijk vertelt m’n moeder dat ze naar Kuwait gaat en m’n vader meeneemt. Vrijdagmiddag vertrekken, om maandagmorgen weer heel vroeg  terug te komen op schiphol. Ik nodig mezelf uit.. neem vrijdags vrij en vraag aan operations of ze me maandag in de middag willen inplannen! Donderdag na het vliegen in Evora vertrek ik naar het vliegveld in Lissabon. Met de TAP vlieg ik naar Amsterdam. Vrijdag vertrekken we rond vier uur met de A330 van KLM. Ma had de captain uitgelegd wat voor opleiding ik deed en daarom werd ik in de cockpit uitgenodigd om alles mee te mogen maken, erg leuk!

Het weekend Kuwait was geweldig. Zondagavond 00.00 gaan we richting het vliegveld en stijgen we 01.30 op. Maandagochtend landen we om 06.00 op schiphol. Ik moet haasten om de vlucht van 07.00 naar Lissabon te halen. Nadat een dame me bijna had ingecheckt voor een vlucht naar Dusseldorf, had ik toch eindelijk m’n instapkaart. Nu de douane nog!! Na 20 min ga ik eindelijk door de poortjes. Ik heb een flesje scheerschuim bij me, dus heel de tas wordt overhoop gehaald. Na m’n geduld met de domme douane doos al drie keer te hebben verloren, kan ik doorrennen naar de gate. Ik haal de vlucht. Aangekomen op Lissabon moet er snel naar Evora gereden worden. Ik sta onverhoopt toch in de ochtend op het rooster voor een vlucht naar Portimao! Anderhalf uur heen en anderhalf uur terug. Terwijl ik naar huis scheur doet Jaap de belangrijkste voorbereidingen! Een half uur te laat gaan we in take-off richting Portimao. Het zicht is slecht, en ik moet m’n best doen om de wolken te ontmaken, wat het heel leuk maakt! Na 2 touch and go’s op Portimao, parkeren Aguilera en ik de kist en gaan een welgewenst bakkie portugese koffie drinken.  Na twee slokken is het kabouterkopje op en we klimmen weer in het vliegtuig. Anderhalf uur later landen we op Evora.. Dat was een drukke ochtend..

Nu volgen er veel solovluchten om te trainen voor de 40hrs-check. Wederom een examenvlucht waarbij je ook de theorie goed moet kennen. Ditmaal neemt George Ferreira, de nieuwe chief flight instructor, het examen af. Het weer is fantastisch en het vliegen gaat prima. Deze check is ook weer binnen!

Om dit te vieren mag je weer 6 uur solo navigeren…MOOI  

Jullie zullen wel denken: ‘Wat staat die daar raar tussen die vliegtuigen?’ Buiten is het twee graden, je schoenen zijn uit, en staat op het platform en je wordt natgespoten door je klasgenoten. Niet een heel erg prettig gevoel, maar daarvoor was wel iets leuks gebeurd:

Al veel dagen is het weer vooral ‘s ochtends slecht. Vaak is er mist, heel veel mist. Aan het einde van de week wordt ik wederom gecancelled ‘s ochtends. Na al het slechte weer en cancels is het tijd voor wat leuks. Het weekend ga ik doorbrengen in Frankrijk bij m’n ouders. Even lekker moeders potje eten en een beetje bosbouwen op het land. Erg fijne afwisseling met het slechte weer hier. Zondagavond ben ik terug en maandagochtend sta ik weer op het rooster.

Wederom first flight of the day (07.45)… dus je rekent op mist! Toch maandagochtend half zes het bedje uit, half zeven op school. Om kwart over zeven begint het een beetje licht te worden en de mist valt mee! De instructeur besluit een poging te wagen. Hij legt uit dat als het weer goed genoeg is, dat vandaag de grote dag is aangebroken waarop ik alleen met een vliegtuig de lucht in mag! De avond ervoor had ik gerekend op een cancel, dus het komt wel een beetje als een verassing. Echt veel tijd om zenuwachtig te worden is er dus niet.

Alle kisten op het apron zitten onder het ijs. De mannen van Maintenance hebben hun handen vol aan het de-icen. Met een half uurtje vertraging gaan we in take-off. Er is heel weinig wind en het zicht is prima. Alleen een beetje lastig af en toe met de laagstaande zon. We maken meerdere circuits, de landingen gaan erg lekker en m’n instructeur is nog nooit zo stil geweest.

Telkens als je halverwege het circuit bent moet je je intenties aan de toren doorgeven. Wil je een touch and go maken, een landing, ..dat soort dingen moet je altijd even doorgeven. Voordat ik de volgende touch and go wil aankondigen zegt Aguilera: ‘My communications’ Hij vertelt tegen de toren: Diana 130, right hand downwind runway 01, for a STOP and go. Dan weet je hoe laat het is. Een rilling ging over m’n rug en de instructeur begint tegen me te praten. ‘Blijf vliegen zoals je vliegt, het gaat erg goed zo, ik zal in de toren zijn om te kijken en om eventueel met je te praten’ Even sta je stil bij het feit dat dan toch het grote moment is aangebroken, maar dan moet je snel weer verder om base te draaien en je landing voor te bereiden. Na de landing rijden we naar de apron. Het toerental gaat omlaag en Aguilera zegt nog een paar dingen: ‘Blijf vliegen zoals je net deed, en het komt dik in orde, ik zit in de toren, Good luck and Enjoy!’ Hij stapt uit en de cockpit lijkt meteen twee keer groter.

Met lichte zenuwen rijd ik naar het begin van de baan:

http://www.youtube.com/watch?v=kfgo9Ui-yFc

Zoals je ziet, de take-off ging goed! Je hebt nog niet echt tijd om te genieten, je bent super geconcentreerd bezig! Maar eenmaal op circuit hoogte kon het genieten beginnen. Een paar maanden geleden kon ik niet geloven dat ik nu zover zou zijn, maar toch is het zo, prachtig! Al snel moet ik weer de daling inzetten voor de touch and go. Ik mag er twee maken en dan een fullstop:

http://www.youtube.com/watch?v=L2kIxEVVrZI

De tweede touch and go:

http://www.youtube.com/watch?v=d75tq6pGEXY

En de fullstop landing:

http://www.youtube.com/watch?v=GZym8R8dGVk

Ik taxi terug naar de apron en parkeer het vliegtuig:

http://www.youtube.com/watch?v=WN08auMD7HA

Dan stap ik uit, Aguilera feliciteert me. Blijkt dat hij z’n schaar even vergeten is, om m’n das af te knippen! Ook wordt even besproken dat het straks koud gaat worden, want het is een ritueel dat je nat gespoten wordt op het apron door je klasgenoten.

http://www.youtube.com/watch?v=5TnIUFksQgk

Eerst wil hij m’n haar afknippen, maar hij gaat gelukkig door het afknippen van de das:

En dan het wat mindere fijne moment. De douche met een buitentemperatuur van 2 graden, genieten dus!

http://www.youtube.com/watch?v=bxw76mMVAEg

Gelukkig kon ik hierna warm douchen bij maintenance binnen. Met droge kleren aan zat ik een half uurtje later bij de debriefing. De beoordeling was prima en met een geweldig gevoel kon ik weer naar huis. Het was een leuk ochtendje!

Negen uur word ik wakker. Weet niet meer wat ik gedroomd heb, maar weet zeker dat ik ooit van deze dag gedroomd heb. Vandaag 6 december 2006 heb ik m’n eerste vliegles van Mr. Aguilera om 15.15 uur.

Na een goed ontbijt stap ik in de auto. Het weer is mooi en ik rijd met een lekker muziekje naar het vliegveld. Na me ingeschreven te hebben bij de balie, kom ik boven bij Operations. Eindelijk mag ik hetzelfde gaan doen, wat ik die gasten de afgelopen week heb zien doen: een vlucht voorbereiden.

Ik begin met Mass&Balance. Pak de loadsheet van 0601 op internet en begin getallen in te vullen. Crew weegt

165 kg

, en daarbij volle tanks! Gelijk valt de grafiek buiten de limieten. Na wat gereken blijkt dat als we 6 USG minder fuel meenemen, we net binnen de grafiek vallen. Moeten dus opletten dat er niet meer dan

90 liter

brandstof in elke vleugel zit als we vertrekken. Nu snel door met performance. Hier gaat het erom dat je de weersomstandigheden combineert met het gewicht van je vliegtuig. Zodoende kom je erachter hoe lang je take-offroll zal zijn en hoe lang je landingdistance is.

Het is tijd voor een lunch. Samen met Evert en Niels praat ik over de eerste vlucht. Het eten smaakt heerlijk, alleen wordt het weer er niet beter op. Het wordt donker buiten en er valt zelfs een beetje regen. Hopen dat het door gaat!

Om twee uur ga ik verder met de voorbereidingen. Ik wacht het langst met de meteo zodat deze het meest actueel is op het tijdstip van de vlucht. Ik ga eerst m’n kaartjes verzamelen. Zeven neem ik er mee in totaal, waaronder een kaartje van het alternatieve vliegveld (mocht Evora plotseling sluiten door een crash) en een kaart waar het gebied op staat waar de trainingsvlucht gaat plaatsvinden. Ons gebied vandaag heet de Kilo-area. Vanaf de grond tot 4000ft hebben we de mogelijk om alleen te oefenen. Nu wordt het tijd om het vluchtplan in te dienen. Dit is een formulier wat je naar de verkeersleiding faxt. Hierop staat wat je van plan bent, hoe snel je vliegt, wat voor vliegtuig je bij hebt, je reddingsmiddelen etc., zodat de verkeersleiding op de hoogte is van wat je gaat doen. Als laatst vraag ik op internet de weerberichten voor Lissabon, Porto, Faro, Beja en Badagoz op. Met deze 5 weerberichten kun je een algemeen beeld van het weer krijgen in de buurt van Evora. Bij Beja was er kans op onweersbuien op

1800 ft

. Gelukkig geen gevaar voor ons omdat we daar niet in de buurt zullen komen.

Al snel is het kwart over drie en ontmoet ik mijn instructeur. We maken kennis en gaan in het briefing hokje zitten. Hij vraagt me wat ik voorbereid heb, en stelt een aantal vragen over de theorie, die we de afgelopen week op groundschool hebben gehad. Na een half uur wordt ik met de tas van de CS-DEH naar beneden gestuurd. Ik begin de walk-around, terwijl hij toekijkt vanaf het balkon. Wat onwennig loop ik om het vliegtuig heen, maar opeens begint alles te lopen. Je gaat in praktijk brengen wat je de afgelopen week hebt geleerd!

Na de walk-around komt Aguilera naast me zitten in de kist. Deuren gaan dicht en ik begin met de pre-flight briefing. Een verhaaltje wat je kunt vergelijken met wat de captain in het vliegtuig vertelt als je op vakantie gaat. Niet heel erg bijzonder dus. Dan gaan we verder met de checklisten. Het starten van de motor is erg leuk. Het gaat niet zo simpel als in de auto. Je draait de sleutel en vervolgens moet je duwen…hortend en stotend begint de propeller voor ons te draaien en het is de kunst op het juist moment de brandstofschuif open te draaien. Dan begint de motor (als het goed is) lekker te draaien en moet je met je gashendel het juiste toerental selecteren. Na nog meer checks, is eindelijk het moment gekomen om het vliegtuig in beweging te brengen: taxiën! Het wegkomen is niet moeilijk, alleen het besturen op de grond is vrij onnatuurlijk. Zoals je met de auto gewend bent aan je stuur te draaien als je de bocht door wilt, moet je bij een vliegtuig sturen met je voeten.

Aan de kop van de baan werken we wederom checks af, en melden ons daarna ‘ready for departure’ bij de toren. ‘Runway is clear’ dus we mogen oplijnen. Ik moet vol gas geven en bij 65 kts (

120 km/h

) roteren. We gaan de lucht in! Onwijs vet! De herrie, de acceleratie en het uitzicht over Portugal.

In de Kilo-area demonstreert de instructeur de effecten van de besturing. Ook dat was erg spectaculair. Door de het vliegtuig 2 sec sterk te laten klimmen en daarna weer snel te laten dalen, werd je even gewichtloos. Even later kreeg ik weer de controls en hebben we wat bochten gedraaid. Toen werd het alweer tijd om terug te keren naar het vliegveld.

Na de approachchecklist en landingchecklist hangen we voor de baan. Ik moet richten op het begin van de baan en 75 kts aanhouden. Af en toe geven we wat gas bij omdat we te laag zitten. Bij de landing helpt de instructeur een stevig handje mee, en staan we weer veilig aan de grond.

Na de afterlandingchecklist taxiën we naar de parkingposition.

De parkingbrake gaat erop en de motor gaat uit. Het wordt stil in de cockpit, de headset gaat van m’n zweterige hoofd en de instructeur vraagt: ‘Houw does it fiell?!’

Hallo allemaal,

Vandaag 5 december ben ik geslaagd voor groundschool. We hebben een week lessen gevolgd over de TB200 en vooral veel getallen uit ons hoofd geleerd. Vanochtend 09.00 begon het examen en na anderhalf uur was ik klaar. Na de lunch kwam de uitslag. Voor drie onderdelen 100% en voor één onderdeel boven de 75% (weet niet precies). De helft van de klas doet vanmiddag herexamen en dan mogen we allemaal de lucht in deze week. Niels, Ingemar en ik staan al ingedeeld voor morgen. Ik heb instructeur Aguillera. Schijnt een vrij strenge maar goede instructeur te zijn! 

Na de lunch heeft Evert me meegenomen en zijn we checklisten gaan oefenen in een TB200. Het toestel was vastgeketend aan het platform met touwen, want het stormde als een gek! Al schuddend in het vliegtuig hebben we een uurtje geoefend. Erg leuk allemaal, maar veel om in je hoofd te stampen. Nu snel mee verder!

De wekker gaat. Half acht! Lekker douchen en uniform aan. Alles is trouwens geweldig hier in het hotel. Keurige lobby, groot vooral. Mooie bar, binnenzwembad, buitenzwembad, jacussi, sauna, fitnesscenter en misschien is er nog meer maar nog niet ontdekt! Beneden wacht een relaxed ontbijt: eieren met spek, wurst!, douwe egberts koffie!, croissants, yoghert, fruit… wist niet dat ik zoveel kon eten ‘s ochtends. Half negen vertrek ik lekker met de auto richting het vliegveld. Het is ongeveer een kwartier rijden. In de verte waren de vliegtuigen al druk circuitjes aan het draaien. Een mooi gezicht!

Op school word ik binnengelaten door een andere student. Super gezellig om iedereen die je uit Beek kende weer terug te zien. De helft met al met zeventig uur op hun schouder, en de andere helft is net solo. M’n eerste indruk is geweldig. Erg veel gezelligheid en veel meer leven in de brouwerij dan in op de uitstervende theorieschool in Beek. Ik krijg m’n pasje van Mercedes (de dame van administratie) en je moet netjes intekenen op welk tijdstip je de school bent binnengelopen. Gelijk komt Pieter-Paul om me snel even rond te leiden.

We gaan de trap op en komen bij ‘Operations’ Hier zit iedereen z’n vlucht voor te bereiden. Iedereen heeft een ander verhaal. De een gaat z’n eigen area in om te trainen, de ander vertrekt naar een veld verderop, weer een ander kan niet weg omdat z’n klasgenoot de nose-gear veering heeft gemold bij een te hard landing, en Pieter-Paul kon niet met zn vaste instructeur weg omdat die met de auto plotseling naar de garage moest! Hij krijgt even later een andere instructeur toegewezen en Pieter-Paul vraagt of ik het leuk vind om met hem mee te vliegen! Hij moet touch&go’s trainen. Natuurlijk zeg ik geen nee, en de plaatsvervangende instructeur stemt ook in met de extra 75 kg achterin. Niet geheel legaal. maar na wat gerommel met de loadsheet vallen we wonder boven wonder binnen de limieten!

Voor het eerst begeef ik me op het apron. We lopen naar de kist en PP start de walk-around. Hij legt alles uit. We peilen de olie en we vragen de brandstofman om iedere tank af te tanken op 75 liter. De Portugees zegt geen woord, tankt ‘m netjes af en rijdt weer weg . Even later komt de instructeur ook en de les begint. Erg mooi allemaal! Na 10 min gaan we in de take-off! De indrukken die ik heb van deze vlucht zijn er te veel om nu op te schrijven en doe ik liever na m’n eigen eerste les! Weet wel dat ik ontzettend heb genoten en zeker weet dat dit de mooiste opleiding is die er bestaat!

Na de vlucht zijn we gaan lunchen. Ontzettend lekker eten en het belangrijkste: wa rm! Een onwijze saladbar, vlees, vis, alles kun je krijgen! Na het eten een vers gemalen kop koffie en nog even genieten in de zon op het balkon!

Dan gaan we met de klas beginnen aan de groundschool. De chief instructor doet z’n woordje en het blijkt een prima vent te zijn. Ook de verschillende docenten/instructeurs die we hebben gehad gedurende lezen waren erg goed maar vooral erg gezellig. Het was ondanks de droge stof zeker niet saai. Wat we vandaag geleerd hebben zijn veel getallen van de TB200. Hoeveel runway heb je nodig met het vliegtuig op gras, met 10 kts headwind, met 15 graden celsius? Hoeveel bank mag je hebben in de bocht. Watvoor snelheid houd je aan als je motor is uitgevallen. En we hebben de emergency checklisten doorgenomen die we uit onze kop moeten kennen ga zo maar door. Het is duidelijk dat er keihard gewerkt moet worden om volgende week dinsdag alle testjes 100% te scoren anders mag je nog niet de lucht in. Hard aan het werk dus.

Om vier uur is de les afgelopen en komen we op de gang 4 afgevaardigden van de KLM tegen. Deze heren komen de school bekijken en beoordelen of de school goed genoeg is om leerlingen aan te nemen bij de KLM. Natuurlijk is dat zo!

Het is negen uur ‘s ochtends maandagmorgen in Évora. Heerlijk een uurtje langer uit kunnen slapen want de tijd gaat hier een uurtje terug.

Zaterdagochtend ben ik samen met Niels met de auto vertrokken uit Nederland voor een ritje van 2300 kilometers. Niels is een dagje eerder gekomen en toen hebben we de auto al volgeladen. Het was namelijk nogal veel. Met de IPOD aangesloten hadden we 3200 muziekjes aan boord en 15 kg eten, waarvan Niels 10 kg. Blijft toch apart dat als mensen een dag in een auto of bus gaan zitten dat ze 3 keer meer moeten eten dan normaal?!

De route berekent door www.viamichelin.com was echt uitstekend! Keurig alle speedcamera’s aangegeven en alle tijdstippen waarop je moet rusten (!) Antwerpen, Gent, Parijs, Bordeaux, Bilbao, Villadoid en Salamanca dat waren zo ongeveer de plaatsen waar we langs zijn gereden. Na Bordeaux vonden wij het mooiste stuk. Veel mooie bomen, zonnetje wat ondergaat en niemand op de weg. Je kunt op de foto’s klikken voor een grotere versie!

Om een uur of zeven kwamen we aan in Bayonne. Paar biertjes gehaald bij de benzinepomp en film gaan kijken op de laptop van Niels. De volgende ochtend zijn we half acht verder gaan rijden en hebben we best wel kunnen genieten van een mooie zonsopgang daar in de bergen. Er was niemand op de weg dus we schoten lekker op. Om een uur of een kregen we honger. Er moest geluncht worden. We hadden Salamanca inmiddels gepasseerd. Michelin raadde ons aan om dan de binnenlandse weg te nemen. Of te wel 200 km bochten en heuvels, hardstikke mooi! Onderweg was geen wegrestaurant te bekennen dus zijn we een dorp ingedoken. Het beloofde onze eerste kennismaking te worden met mensen die geen engels of frans spreken. Oftewel het werd een mooi drama. Toen we de menukaart kregen herkende Niels maar een woordje en dat was Pollo! Pollo, vijf euro! Na 15 min werd er ontzettend lekkere kip op tafel gezet met friet. Nog eventjes zag niels het rode stukje paprika aan voor curry, maar we werden toch echt geconfronteerd met het feit dat we niet meer thuis waren en het prakkie van mams konden eten.

Na top te hebben gegeten zijn we verder gaan rijden. Zo ongeveer vier uur geloof ik. Vrolijk reden we de Portugese grens over en wisten nu zeker dat het een mooi land was!  Na afrit Evora begonnen we pas echt het Portugese verkeer te kennen want daarvoor hebben geen auto gezien. Ze rijden hier

als idioten. Daar waren we al voor gewaarschuwd in een reisboek over Portugal. Goed oppassen dus. Ook voor zwerfhonden trouwens. Zwerfhonden maar ook echte zwervers! Zie foto! Onze reis was zeer goed gepland, behalve de route naar het hotel zelf in Evora. Dus nog even wat rondgereden maar uiteindelijk keurig het doel bereikt. Achttien uur gereden ruim 2300 km gereden, het was een mooie rit!   

Dag allemaal,

Welkom op mijn weblog. Hier kun je alles lezen over het praktijkgedeelte van mijn vliegopleiding bij de NLS. Het theoriegedeelte van 8 maanden is succesvol afgerond, en na twee weekjes wachten, komt morgen het vertrek naar Evora in Portugal. Het lijkt me leuk jullie een beetje op de hoogte te houden van wat ik mee maak!

Wessel